पाठक पत्र

पद्म देवकोटा

शनिवार, मंसिर ३, २०६८ को कान्तिपुर कोशेलीमा कवि तथा गीतकार कालीप्रसाद रिजालको “अन्यायमा परेकी मनदेवी” पढ्न पाउँदा सार्हैो खुसी लाग्यो । बाचुञ्जेल महाकवि देवकोटा उपर अनेकौं अन्याय र शोषण गर्नेहरूले उहाँको निधन पश्चात् आदतैले पनि महाकविकी पतिपरायणा पत्नीउपर अन्याय गर्न छोडेनन् भने हल्लैहल्लाका आधारमा सिर्जिएका अनेकौं “सत्य”का दावी गर्ने एक खाले नेपाली समाजको चरित्र उपर रिजालजी यस्तो उचित प्रश्न गर्नुहुन्छ – “सारा मर्यादा, शिष्टाचार, सामाजिक मान्यता र व्यक्तिगत अधिकारको सीमा नाघेर एउटी नारीको अपमान गर्न पाईन्छ ? ... सभ्य समाजले जवाफ देओस् ।”

कालीप्रसाद रिजालको संवेदनशीलतालाई धन्यवाद दिंदै म हाललाई यति मात्र भन्न चाहान्छु कि मनदेवी २००४ सालदेखि मात्र हरेराममा लाग्नुभएको हो । यो त्यही बेला हो जब मेरा पिता वनारसमा कसैलाई केही खबर नगरिकन जानु भयो । उहाँ गएको छ महिना बित्दा नबित्दै दाज्यू कृष्णको मृत्यु भयो । एकातिर श्रीमान् हराउनु, अर्कोतिर सरकारले घर र सम्पति खोस्नु, अनि यसै ताका छोराको निधन हुनु र कांग्रेसको घर भनेर लास उठाउन छिमेकी त के आफ्नै माइतीसम्म पनि आउन डराउनु – ती दिनका वेसहारा नारीले भगवानको सहारा खोज्नु स्वाभाविक थियो । यो कुनै पाप थिएन, न कि श्रीमान् उपर अन्याय । मनदेवीले श्रीमान् र बालबच्चाको स्याहारसुसारमा जीवन कसरी अर्पिनुभयो भन्ने बारे कसैले सत्यतथ्य बताउन सक्छ भने अघि सरोस् । सन्सनी र भ्रमको दालभात खानेहरूसँग सभ्य र तार्कीक सम्बादका लागि आग्रह गर्छु ।

देवकोटा सदन, मैतीदेवी
शनिवार, मंसिर ३, २०६८